چه حرفی جز دلتنگی بگم که نگی تکراریه.

این تکراری های دل منم هیچ وقت خفه خون نمیگیره.تو این زندگی یه تو کمه.اما...هیچی$  

دوس دارم یه روز همون مخاطب خاصی که گفته بودم یه روز منو سیگاری زار میکنه بیاد تو وبم

و بهم بگه:

خوشحالم که تو گوشه ای از این دنیای لامصبی یه نفر دلش برا من می تپه

بیاد و اینو بگه  هرچند که طرفدارای زیادی داشته باشه

بیاد و همه ی اون نامه های باز شده ای که تو کنج قلبم همه خوندن الا مخاطب خاصش،رو بخونه و بگه:لا مصبی چرا زودتر نگفتی عاشقی

لامصبی سیگاری واقعا عاشقی؟؟؟؟؟؟؟؟؟